Սուրբ Սարգիսը հայ մշակույթում ընդունված է որպես սիրո տոն, սակայն նրա խորքային իմաստը շատ ավելի լայն է, քան միայն ռոմանտիկ զգացմունքները։
Այն հիշեցում է մարդու ընտրության, ներքին հասունության և հոգևոր կապ ստեղծելու կարողության մասին։
Ժամանակակից հոգեբանությունը սերը դիտարկում է որպես գիտակցված գործընթաց, որը ներառում է ինքնագիտակցություն, պատասխանատվություն, ներքին կայունություն և ազնիվ ընտրություն։
Իրական սերը սկսվում է ոչ թե մեկ ուրիշից, այլ սեփական հոգուց՝ սեփական զգացմունքները ճանաչելու, ընդունելու և դրանց հետ ազնվորեն ապրելու կարողությունից։
Սերը չի պահանջում խաղեր, դիմակներ կամ մշտական ապացուցումներ։
Այն պահանջում է ներքին հավասարակշռություն, ինքն իրեն լսելու հմտություն և համարձակություն՝ զգալու այն, ինչ իրականում կա, ոչ թե այն, ինչ «պետք է լինի»։
Միևնույն ժամանակ սերը միայն զգացում չէ, այն նաև գործողություն է։ Չճնշող, չվերահսկող, այլ պատասխանատու և արժանապատիվ վերաբերմունք է` արտահայտված փոքր, բայց անկեղծ քայլերով։
Շատ հաճախ սերը թաքնված է մանրուքների մեջ․ լռության մեջ լսելու կարողության,
չասվածի մեջ զգալու պատրաստակամության, ոչ թե ամեն ինչ բարձրաձայն պահանջելու կամ պարտադրելու մեջ։
Սուրբ Սարգսի օրը լավ առիթ է երիտասարդներին հատկապես հիշեցնելու, որ
սերը պարտադիր չէ, որ լինի աղմկոտ, զգացմունքները պարտադիր չէ, որ չափվեն հրապարակումներով կամ սոցիալական հարթակներում ցուցադրությամբ։
Խորքային զգացմունքները հաճախ ապրում են լռության և ներքին վստահության տարածքում։
Հոգեբանական խորհուրդներ երիտասարդներին`
* Ազատվեք «պետք է»-ներից և հարաբերությունների վերաբերյալ կաղապարներից։
* Մի վախեցեք զգալ, նույնիսկ եթե դեռ չգիտեք՝ ինչպես վարվել այդ զգացողությունների հետ։
* Թույլ տվեք հարաբերություններին զարգանալ իրենց բնական ռիթմով:
* Հիշեք՝ սերը մրցույթ չէ, այլ համահունչ շարժում է երկու ներաշխարհների միջև։
Սուրբ Սարգիսը չի ստիպում սիրել և չի պարտադրում զգացմունքներ։
Նա պարզապես հիշեցնում է ապրել սիրով, ուշադրությամբ և գիտակցությամբ։
Թող այս օրը լինի ոչ թե դատարկ խոստումների, այլ ներքին ազնվության օր։
Սիրեք առանց ճնշման։
Զգացեք առանց վախի։
Ապրեք առանց սահմանափակող կարծրատիպերի։
Քանի որ սիրո ամենաիսկական ճանապարհը միշտ սկսվում է մարդու ներաշխարհից։
Դիանա ԲԱԽՇՅԱՆ
