Ինչ է զգում քաղաքը աշնանը, կամ փողոցը, որով ես անցնում եմ ամեն առավոտ…
…Զգում է տերևների խշշոցը, աշխատանքի շտապող մարդկանց խառնիխուռն մտքերը: Հոգնած, բայց` երկար ու ձիգ, գեղեցիկ, բայց՝ մի քիչ ոչ սթափ իմ փողոցը, որ ամեն օր ինձ հետ է, իմ մտքում, իմ կողքին, իմ շուրջը, եւ` ինձ ուղեկից. Իսրայելյան փողոցն է: Չգիտես ինչու` մտածել եմ, որ այն Ռաֆայել Իսրայելյանի անունով է, որովհետեւ ճարտարապետ Իսրայելյանի ինքնատիպ հետքը առկա է Սիսիանում, ինչպես` քաղաքի մշակույթի կենտրոնի շենքի շքեղ ճակատը, մշակույթի տան դիմացի մեծ աղբյուրը, ինչպես` հրապարակի յուրատիպ ցայտաղբյուրը, ինչն էլ հիմք է տվել ինձ այդպես կարծել… Բայց փողոցն անվանակոչված է Մեծ հայրենականի հերոս Լիպարիտ Իսրայելյանի անունով, ու փողոցի այն տան պատին, որտեղ ապրել է հերոսը, փակցված է ցուցանակ…
Ռաֆայել Իսրայելյանի անունը, սակայն, այս փողոցի հետ առնչություն ունի. նրա որդու` վաղամեռիկ ու շնորհաշատ ճարտարապետ Արեգ Իսրայելյանի նախագծով են պատրաստվել այս փողոցի շենքերի փայտյա սիրուն պատշգամբները, ինչի համար սիրում եմ Իսրայելյան փողոցի մասին ասել նաեւ` սիրուն պատշգամբների փողոցը… Ափսոս միայն, որ փայտյա սիրուն պատշգամբները միայն այս փողոցում են, ու ոնց կուզենայի, որ նման առանձնահատուկ պատշգամբներ քաղաքի ուրիշ շենքերին էլ լինեին:
Սահյանյան աշուն է Սիսիանում ՝ մաշված, քաշված մի աշուն, հերթական հրդեհված աշունը…
Վայելելով Սահյանյան աշունը, ինքս ինձ հարց եմ տալիս՝ ինչպիսին կուզենայի, որ մեր երեխաները տեսնեն Սիսիանը 20 տարի անց, կամ` ինչպիսին լինի Սիսիանը, որ զբոսաշրջիկների մոտ հետաքրքրություն առաջանա՝ Սիսիան գալու եւ բացահայտելու հենց քաղաքը…
Լիանա Գեւորգյան
