Ես աշխատում եմ արևի պես հեռու Արևիս գյուղի` 5 աշակերտ ունեցող դպրոցում, ու ես երջանիկ եմ, այնքան երջանիկ, որքան որ կլինեի` հայտնվելով գլխապտույտ առաջացնող մեծ քաղաքում: Գյուղերի միջով է անցում մեր երկար ճանապարհը: Հեշտի պես դժվար է մեքենայի ապակիների միջից նայել գյուղում ապրող մարդուն եւ գուշակել` ուր է նայում նրա հայացքը, ինչ են թաքցնում նրա աչքերը, ինչի մասին է մտորում՝ գլուխը հազիվ բարձրացնելով:
Ամեն գյուղ ունի իր պատմությունը, իրեն բնորոշ գույնը, երանգը …Ես, ամեն օր անցնելով այս երկար ճանապարհը, հասկանում եմ` մենք պիտի պինդ պահենք մեր գյուղերը, թեկուզ` դատարկ տներով, թեկուզ` կողպված դռներով, բայց` պինդ եւ անկողպեք…
Գյուղում ամեն բան իրական է, ճիշտ է: Գյուղն ու գյուղացին են պահում ազգային ավանդույթները, որ հողից է ծնվում եւ հողից սերում… Իսկ գյուղի դպրոցը… Դպրոցը գյուղի հիմնասյունն է, զարկերակը, շունչն ու ոգին: Գյուղը կանգուն է, երբ ունի դպրոց, աշակերտ, սերունդ:
Հայ գյուղը հայ հողն է, գյուղի դպրոցը` սահմանապահը, դպրոցի 5 աշակերտը` գյուղի հարստություն-սերմը, որ պիտի նոր սերմեր տա…
Լիաննա Գեւորգյան
